سر صبحست وبچه ها تازه مشغول کار شده اند.شکرخدا امروز هم ماشین هست، هم بنزین وبرنامه سرکشی دکتر و روحانی گروه به روستاها جور است.امروز می خواهند بروند یک جای دور. دکتر صدایم می کند که آماده اند.محمدحسن را صدامیزنم. محمدحسن مسول شورای روستاست.چهل سالی دارد .بالباس بلوچی یکدست سفید وچهره ی معمول آفتاب سوخته همه مردان بلوچ. می گوید امروز مسیرکمی طولانیست وحرف از چند روستا می زند که هیچ ندارند. نه مدرسه، نه خانه بهداشت،نه برق...

راهیش می کنم تا بروند. راه می افتد به سمت مدرسه تا ماشینش را روشن کند. خیالم راحت می شود وبرمیگردم به مسجد.با بچه ها چند نفر ملات درست می کنیم ویکی دونفر ملات را با فرغون می برند .چند نفر رفته اند بالا ودیوار می چینند،چند نفری هم آجرها را می آورند تا پای دیوار...تقریبا همه مشغولند.

چند دقیقه ای نگذشته حاج آقا از پایین می آید."چی شد؟ چرا نرفتید؟ منتظر چی هستید حاجی؟ "

" اومدم دنبال شما. امروز شما هم بیا بریم.شما هم وضع اینا روببینی بدنیست."

خنده ام می گیرد.تقریبا کل این منطقه را روزها گشته ام ،البته دقت که می کنم می بینم سمتی که امروز مسیرشان هست را رفته ام ولی به شب خوردیم وچون روستاشان برق نداشت نیمه راه برگشتیم. بدم نمی آید باهاشان بروم. معمولا یکی دو تا بچه ها را روانه میکردم با آنها برای عکس گرفتن ودیدن بی واسطه وضع مردم. وسوسه می شوم. سلیمان روی دیوار بود.گفتم "حاجی من تا نهضت آباد با اینا میرم.تاظهر برمیگردم. هوای بچه ها رو داشته باش. "

جلوی مزدای محمدحسین برای سه نفر با احتساب خودش جا بود. دکتر خیلی اصرار داشت که بیاید عقب ولی نگذاشتم. بسم الله گفتیم وراه افتادیم. مسبر خاکی هرچه پیش تر میرفتی رنگ و رویش هم خاکی تر وسنگ لاخی تر می شد.طوری که گاهی ماشین به سرعت قدم حرکت می کرد.تا آنجا تقریبا مسیرطولانی درپیش بود.ماشین ازکنار کوه میل فرهاد به سمت راست ،از لابلای تپه ها میخزید واز سراشیبی ها وپیچها راهش را درمیان این بی انتها دشت پی میگرفت.مسیر حالا فقط رد سفید یک چرخ را نشان می دهد ومی گوید که هیچ ماشینی به اینجا رفت وآمد ندارد.

بالاخره رسیدیم.گفتیم از روستای آخر شروع کنیم ویکی یکی بیاییم جلو. آخری همان نهضت آباد بود.که هییییچ نداشت.دیوار کپرهاشان را باسنگهای زمخت بیابان بالا برده بودند ورویش را باحصیری پوشانده بودند. ماشین ایستاد و محمدحسن سر کرد توی یکی ازکپرها تا آماده شوند ویکجا جمع شوند تا دکتر بیمارها را ببیند.

هیچ مردی این دور واطراف نمی بینم. یادم آمد که مردهاشان اگر غریبه ببینند می زنند به کوه.معلوم است آوازه مان بدجوری توی منطقه پیچیده. خیلی هاشان از دولتی ها دل خوشی ندارند وبهتر بگویم می ترسند. ترس هم داریم! اول دکتر میرود وپشت سرش حاج آقا یا الله می گوید وداخل کپر می شود.محمدحسین منتظر منست. میلی به داخل رفتن ندارم و ترجیح میدهم دور واطراف راببینم. محمدحسین اصرار می کند ومیروم تو .درکپر خیلی کوچک است وپایین. برای داخل شدن باید کامل خم شوی. داخلش ولی حسابی بزرگ وجادار است.دورش را پتو انداخته اند برای ما. زنها ودخترها همه یکطرف نشسته اند.یک گوشه هم روی اجاق ذغالی قابلمه غذایی دارد می جوشد. درست کنار دست منست ولی هیچ بویی به مشامم نمی خورد. دکتر مشغول معاینه جسم می شود و حاج آقا هم معاینه روح...!

و من هنوز سر و روی کپر را برانداز می کنم.داخل کپر بی نهایت گرم است.شاید چهل درجه.ولی از گرمای بیابان بهتر است. زن ودخترها یکی یکی پیداشان می شود وهرکه تازه می آید همان دم در می نشیند.زنی مشک کوچک آبی در دست سر میرسد وتوی یک کاسه فلزی آب میریزد برایم. حسابی تشنه ام.یک نفس آب را سر میکشم." سلام برحسین". آب گرم گرم است.نگاهی به حاج آقا می اندازم که او هم تعجب کرده.تازه می فهمم نداشتن برق یعنی چه...

بلند می شوم وازکپر می آیم بیرون.هنوز خبری از مردهاشان نیست.ازبلندی سرازیر می شوم سمت نخلستان پایین. رد آب بی رمقی هم به چشم می آید.محمدحسن هم پشت سرمن می آید بیرون .پسربچه ای را صدا می کند وظرف کوچکی را میدهد دستش.بچه پای برهنه می دود به سمت نخلستان واز اولین درخت نخل بالا میرود.

دیدن وضعشان حسابی خرابم می کند." خدایا آخه از دست من چی برمیاد؟ "

میروم بالای بلندی مشرف یه نخلستان کمی آنسوتر از کپرها. بیشتر نمی توانم قدم بردارم. همانجا روی خاک زانو میزنم وبه نخلستان خیره می مانم... "آقا جان بقیه الله یعنی هیچ وقت تا اینجا آمده ای؟... دیده ای حال این مردم را؟...بخدا اینها بهتر ازمن می شناسندت...بخدا اینها هم مسلمانند...آقاجان،جان مادرت بداد اینها برس... "

بغض امانم نمی دهد. جمله آخرم توی گلو خفه می شود.نگاهم به زمین می افتد وناخودآگاه گره می خورد در برگهای گیاهی که ازلابلای سنگها روییده.یکدفعه همینطوری چیزی به ذهنم می آید.جمله سالهاپیش استادی که ..."حتی برگ سبزی که بر درخت میروید،ازثمره وجودی انسان کامل است..."

به خودم می آیم ومی بینم محمدحسن از دور با ظرفی خرما دارد می آید.اشکهایم را پاک می کنم ودستم میرود روی زانوها و "یا مهدی "... بلند می شوم.

کله خری...!

یادم نیست روزچندم اردو بود.شاید حدودای نهم دهم. نزدیکای پنج بود وبچه ها مثل هر روز بعدازظهرمشغول کارو بالا بردن دیوار مسجد بودند.کارا بد جور گره خورده بود.توی اون برهوت خداهم دستمون به هیچ جا بند نبود.نه خبری از آجرها بود، نه شن...آجرها حداقل چهار پنج روز پیش باید میرسیدند وبا این وضعی که پیش میرفتیم حداکثرتا دو روز دیگه آجرها تموم بود واین یعنی خوابیدن کار تا...خدا داند .

مشکل شن رو به کمک بچه ها تقریبا حل کردیم.اون نزدیکیها یه رودخونه بود که شنش عالی بود.یه لندکروز خاکی داشتیم (جریان تک زدنش رو فکر کنم قبلا گفتم!) که باید هر روز باتوجه به مقدار نیاز از یه مرتبه تا سه چهارمرتبه میرفتیم وشن بارش میزدیم ومی آوردیم پای مسجدخالی میکردیم.کار خیلی نفس گیری بود توی اون اوضاع کمبود نیرو. ولی گاهی اهالی به کمک می اومدند وکار راحت تر می شد.

خداییش اگه اونها نمی اومدند کمکمون خیلی جاها می لنگیدیم.برنامه ای بود هر روز...مسول شورای روستا یه مزدا داشت که هرروز صبح میرفت از هر روستایی چند نفربرا کمک می آورد.روزهای آخر که بتن ریزی بود وکار سنگین بود یکهو میدیدی پنج نفر بچه های ما هستند،ده نفر از اهالی...

داشتم می گفتم. بعد ازظهر بود وبچه ها مشغول کار بودند وحال من خیلی گرفته بود.نرسیدن مصالح یکطرف،خوردن کف گیر به ته دیگ طرف دیگه...جریانی هم پیش اومدکه کامم رو اون روزها خیلی تلخ کرد.خلاصش این بود که از گروه بچه های شهیدباهنر که منطقه رو از اونها تحویل گرفتیم وساخت مسجد در اصل ادامه کار اونها بودتقاضای کمک مالی کرده بودیم وپذیرفته بودند ودرعوض چک یاسفته خواسته بودند که الحمدلله مشکل ازجای دیگری حل شد...از این ناراحت بودم که بعد از اون همه زحمت برای اون گروه وپاگرفتنش حالا می دیدم خشت اول رو کج گذاشتیم.

بگذریم.منطقه کلا کوهستانی بود با تپه های کوتاه محاصره شده درکوههای بلند. خواستم برم کمی از اونجا دور بشم وقدم بزنم.هرچندگاهی بچه ها رو برا بی اجازه رفتن حتی تا پای پرچم تپه روبرو توبیخ میکردم، برا خودم تبعیض قائل شدم!

 به حسین گفتم میرم پیاده تا میل فرهاد ،میخوام برد بی سیما رو چک کنم.حسین هم تعجب کرد وچیزی نگفت.حالت عادی اگه توی منطقه ی باز باشی بردشون بدون بیسیم مادر(یا به قول بچه ها بیسیم ننه !)دویست تاپونصدمتر گاهی بود. ولی اینجا تاچهارپنج کیلومترهم جواب میدادند که جریانش مفصل بود.تپه ی پرچم رو رفتم بالا واز جاده زدم بیرون ومسیرم رو از بین سنگلاخهای پشت کوهها پی گرفتم. رشته کوههای کم ارتفاعی وسط بود ومن سمت راستشون حرکت میکردم وجاده خاکی اصلی سمت چپ رشته کوه بود.هر سیصدمتر باحسین چک میکردم. کم کم که دقت کردم دیدم که انگار مسیراصلی عبور مرور از همینجاییه که من رد می شم...! رد ماشین ،موتور...همه چی پیدا می شد!

بیابان خالی بود از همه چیز.حتی یه بته خار...یه درخت اینجا بود، یکی دیگه یه کیلومتر اون بر تر پای کوهها... سه چهار کیلومتری رفته بودم.روستای میل فرهاد از روی کوهی که ایستاده بودم راحت پیدا بود. به خودم اومدم دیدم چیزی تا غروب نمونده وتنها دارم بیابون رو گز می کنم.گفتم برگشتن رو بزنم واز جاده برم. خلوت خلوت بود. نه کسی می اومد،نه کسی میرفت. از کوه سرازیر شدم توی جاده که...ای دل غافل دیدم از دور صدای یه موتور میاد...!حسابی گازش رو گرفته بود ولحظه ای از صداش نگذشته بود که خودش هم پیدا شد... خدا خدا میکردم به خیربگذره. باخودم می گفتم آخه قدم زدنت چی بود تو این برهوت خدا؟ حالا خودت به جهنم اون بچه ها بعد تومیخوان چیکار کنن؟!

امنیت منطقه خیلی نامتوازن بود.امنیت جاده ها هم همینطور. رسم ناگفتش این بود که جاده روزها مال ما بود وشبها مال برادران اشرار...!ممکن بودکاری بهت نداشته باشن ولی به هرحال اگه شب میزدی به جاده بعید بود به پستشون نخوری . حالا من،تنها ، با یه لباس خاکی و چفیه دور گردن وبیسیم توی جیب ،با یه دمپایی آبی داشتم توی این جاده برا خودم راه  می رفتم ! راهم رو ادامه دادم و به عقب نگاه نکردم.دلم رو زدم به دریا.دیگه چاره ای نبود. موتور نزدیک ونزدیکتر شد واز کنار من رد شد.سرعتش زیاد بود ویه ده قدم جلوتراز من ایستاد....

یه جوون بیست و سه چهار ساله بود.با یه رکابی آسمونی وشلوارمشکی بلوچی و پوست آفتاب سوخته وموهای بلند وزوزی که تا رو شونه هاش میومد. فکر کنم توصیف قیافش برا خوندن اشهد بس بود... ! انگار توی این بیابون جن دیده باشه پرسید " کجا میری ؟ اینجا چیکار می کنی ؟ ..." همینطور که نزدیکش می شدم گفتم " تا میل فرهاد رفته بودم،پیش فلانی..."

 پرسید "پیاده ؟ " گفتم : "هان ، تاکنج کسور میری ؟ "

گفت "بیا ..."

سوار شدم ،هندل زد وراه افتاد. جاتون خالی توی راه کلی باهم گپ زدیم. ولی اونقدر حواسم به تابلونکردن بیسیم لعنتی بود که هیچیش یادم نمونده .درست تا پای مسجد من رو رسوند. بچه ها تعجب کرده بودند که این دیگه کیه. منم گفتم توی راه سوارم کرده ومال ده بالاست...

بعد از اون جریان تقریبا هر روزاون جوون از جاده نزدیک مسجد رد می شد وبرامون دست تکون می داد.

نتیجه گیری اخلاقی :

1-  اون جوون فقط ظاهرش غلط انداز بود.

 2-اشرار هم گاهی آدم های خوبی هستند!یادم هست یک شب نمازجماعت بود ومن امام بودم.یکی از برادران اشرار که زبانزد منطقه بود جانمازش رو درست پشت سرم پهن کرده بود. یادمه بعداز نماز ،طوری که بقیه بشنوند بلند دعا میکرد "خدایا نظام مقدس جمهوری اسلامی را حفظ بفرما...! "

نمی دونستم بخندم یا گریه کنم.

این چند روز سرماخورده گی واستراحت ما مزیدی شده بر وبگردی و ولگردی مفرط...!

این آگهی متعلق به یک باشگاه ورزشیست:

پینوشت : این پست پس از چهار روز بیرون نرفتن نوشته شده است ومنظورخاصی ندارد.

بعد از پینوشت : اگر سرعت متوسطی دارید دیدن این لینک هم توصیه می شود.هرچند این کلیپ توسط رسانه "دولت اسلامی عراق" گروهی به اصطلاح تروریستی و وابسته به القاعده ی عراق تهیه شده ولی کمی کمک می کند به شناختن جو داخلی گروههای ارحابی در این کشور...

به نام خدا

یه مدتیه حالم بدجوریه گرفتست. بعضی وقتا اصلاسرم گیج میره وعقب عقبی میرم و میخورم به دیوار.حالم بد میشه . اصلا نمی تونم بگم چقدر بده این حال.

نمیدونم شما هم ازاینجور آدما دیدید؟ حتما دیدید. کم نیستندماشالا .آدمایی که برا رسیدن به هدفشون هرکاری می کنند. حالا هدف چیه؟ ولش کن. حوصله ندارم شرح وتفصیل بدم ویه رب مقدمه بچینم براهمچین چیزی.

یادمه چهار پنج سال پیش اواسط دوران شیرین کارشناسی بودیم.یه درس خیلی ساده وفرمالیته ای داشتیم که یه استاد بی سواد داشت.باور کنید بی سواد بود.البته مدرکشون دکترا بود و روی جزوه هایی که برا تکثیر به بچه ها میدادند می نوشتند "پروفسور" فلانی...همین لفظ پروفسور هم شده بود مایه خنده بچه ها.کلاسش از اون کلاسایی بود که توش به پوچی میرسیدی وفلسفه حیات با وجود همچین استاد بی مایه ای برات زیر سوال میرفت. جالبه که چقدر استاد منظور به حضور وغیاب اهمیت میداد وجلسه ای سه بارتکرار میکرد که "من حاضرشدن دانشجو برام خیلی مهمه". البته تا جایی که میتونستیم می پیچوندیمش. یادش بخیر !

یادمه میان ترمش رو  A+ شدم. درسش هیچ چیز جدیدی نداشت ویادمه شب پایان ترم  تاصبح با بچه ها فیلم می دیدیم! نمرات پایان ترم رو که زدند ازکلاس بیست ودو سه نفره، یازده نفر زیر ده بودند. که البته منم یکی از همونا بودم. خوب یادمه، از اون یازده نفر،ده نفر سرکی کشیدند به اتاق استاد وعرض ارادتی وبعضا نگاشتن عریضه ای وتقاضای رفع مشکل. چون آخر ترم بود نصف روز هم معطل نشدم ورفتم خونه. از اون درس فقط من افتادم وهرچند پیش نیاز بود ویه کم ازبچه ها عقب افتادم ولی بخدا اصلا پشیمون نیستم. ترم بعد همون درس رو با یه استاد باسواد برداشتم وماکس شدم. یادش بخیر!

خدا لعنت کنه هسته های گزینش اساتیدی که هرچی آدم بی سواده رو بی هیچ ضابطه ای میریزن توی سیستم. البته منظورم مشخصه که همه نیستند.ولی ماشالا کم هم نیستند. بعضی درسای این ترم منم همینطوریه. بخدا کلاسش نه به درد دنیات میخوره ،نه به درد آخرتت. یا اصلا خود درسش. باور کن هیچ استفاده ای ازش نمیشه کرد.هیچ کاربرد عملی وعینی هم نداره. اونم توی این مقطع . بخدا استا هست که بعد سی سال چرخیدن دور خودش یه مقاله نوشته و توی چهار ورژن داده به چهار تانشریه وهر ترم به عنوان منبع میده به بچه ها.همه ی این چهار تا مقاله رو هم میشه توی یه پاراگراف خلاصه کرد. حالا فکر کن سه ترم با این طرف درس داشته باشی وهر ترم بخواد همون یه پاراگرافی رو که سی سال پیش چاپ کرده به عنوان یافته جدید حوزه روابط بین الملل تو مخت کنه. این عین تحقیره.

حالا عرض ارادت دوستان خدمت اساتیدی که شرح مبسوطشون رفت دیگه برق از کله آدم می پرونه.  مثل پروانه دور استاد میگردند، اگه تا شابدالعظیم هم برن سوغاتی استاد فراموش نمیشه، سلام صبحگاهی خدمت استاد از اهم  واجبات است، گرفتن شماره همراه استاد که از ملزوماته، آخر هفته درکه رفتن برنامه ثابته ،اگه بتونی استاد رو تاخونش برسونی که دیگه نور علی نوره...!

میپرسی یارو،اینکارا آخه چه معنی داره؟ میگه : "بابا دکترا...! طرف حرفش خریدار داره تو دانشگاه...! مگه تو آینده نمی خوای؟..."

بخدا من آینده نمی خوام.

چند روز پیش دانشگاه تهران کنفرانسی بود باحضور اساتید صاحبنظر داخلی در حوزه روابط بین الملل. کلاس نداشتم وبا یکی ازبچه ها رفتم. تازه فهمیدم که این رفیق ما محض عرض ارادت خدمت فلان استاد این همه راه رو اومده،نه برا کنفرانس. همونجا سروته کردم ورفتم خونه تنهایی سرانقلاب  با هم رفتیم سینما، کتاب قانون، جاتون خالی !

خلاصه که این دانشگاهی که ما می بینیم با این وضع میتونه هرچیزی باشه بجز "مبدا تحولات" ....

 پینوشت : سرما خوردم.  الهم اشف کل مریض...!

نزدیکیهای ظهر بود که وارد منطقه شدیم.کمی آنسوتر ازجمع ایستاده بود. بچه ها معرفیش کردند.گفتند استاد دانشگاه است. توی آن شلوغی اول کار تنها به سلامی اکتفا کردم وخوشحال شدم که بزرگتری هم به جمعمان اضافه می شود. بچه ها همان "استاد" صدایش می کردند.

کم کم فهمیدم که چه نعمتیست این استاد. ساکت وبی ریا. جهادی جهادی. از آنها که "من" شان را می گذارند سرجاده خاکی ومی آیند به عمق محرومیت. دیگر مهم نیست تا پیش از این که بودی وچکاره. لذتی دارد توی جمع گم شدن. لذتی بی نهایت. حالا دیگر تو هم یکی می شوی مثل بقیه.با آنها می نشینی وبا همانها برمیخیزی. کاسه وکوزه یکی. استاد هم یکی از اینها بود.

صبح زودتر از همه مشغول می شد وظهر باید به بهانه ترس ازگرمازدگی ازبالای دیوار نیمه تمام مسجد پایینش می آوردی. دوست دارم بیشتر بنویسم ولی میدانم اگر استاد بخواند ناراحت می شود از زیاده گویی من.

پزشک گروه هم دست کمی از استاد نداشت.ایام عیدپارسال توی جهادی بچه های مذاهب اولین بار دیدمش. آن موقع با همسرش آمده بود. یادم هست همان زمان باچند نفر درکرمان برای بچه های مذاهب صحبت کردم .حتی بنده خدایی بود که مسول بسیج جامعه پزشکان بود.ولی هیچ کس حاضر نمی شد بی مزد ومنت ایام عیداز خانه اش دل بکند وتنها دکتربا بقیه فرق داشت.روزی یکی دو نوبت به روستاها سرمیزد. روزهای اول وسیله نداشتیم وبه هرنحو خودش را به روستاها میرساند. روحانی گروه و دکتر گاهی سه ترکه با موتور یکی ازاهالی راهی روستاها می شدند. اوضاع خنده داری بود روزهای اول. ماشینی فرستاده بودند برامان بدون بنزین وکارت سوخت! نمی دانم فکر کرده بودند از کجا می خواهم توی این برهوت خدا بنزین گیر بیاورم. به زحمت می شد چندلیتر پیدا کرد به بهای گزاف لیتری یکهزار تومان !

دکتر هم خیلی بی شیلی پیله بود.گاهی که بنزین برای جابجایی پیدا نمی شد بی سروصدا می آمد وکنار بچه ها مشغول کار میشد.بچه ها هم حسابی از دیدنش روحیه میگرفتند.توی یکی از روستاها دختربچه ای مبتلا به سرطان پیداکرده بود که به امان خدا رهایش کرده بودند. آنجا گوشی تا کیلومترها آنتن نمی داد.یک تلفن ماهواره ای هم داشتیم که تنها برای مواقع ضروری بود. به هرنحوی بود بایکی ازدوستانش در کرمان برای نرتیبات مداوای دختربچه تماس گرفت.تا چند روز توی هم بود. می گفت دیر شده،دیگر زنده نمی ماند.

یادش بخیر آن شبی  را که با حاج آقا چاووشی وهمه بچه ها عهداخوت بستیم.

یادش بخیر

پینوشت: باخبرشدیم  یکی ازدوستان مجازی به دلیل کسالتی دربیمارستان به سرمیبرند.

            التماس دعا

این لینک هم به همه توصیه می شود.

میگن میزمطالعه ی آدم شخصیت آدم رو هم می تونه نشون بده.نمیدونم چقدراین میز می تونه گرفتاریهای این روزهای من رو نشون بده.

احتمالا هیچی!

حاشیه ی مهمتر ازمتن: سیزده آبان درپیشه وبازهم زمزمه هایی شنیده میشه ازتجمع وبیانیه والتماس وتضرع برای تازه کردن داغ روزهای تلخ بعد ازانتخابات. تحلیلهای دوستان هم بعضا شنیدنیه. بنده خدایی از دوستان سیاسی چندروزپیش ازتغییر رنگ وبوی مناسبتهای سیاسی به عقب نشینی قدم به قدم نظام تعبیر می کرد.بهش اطمینان دادم که اگه سیزده آبان خودش رو هم جلو سفارت روسیه آتیش بزنه هیچ اتفاق خاصی نمی افته.اونم گفت مگه شما سی سال سیزده آبان راهپیمایی کردیداتفاق خاصی افتاد؟!

به نظرمن شرایطی که پیش میاد باعث میشه برخوردکلیشه ای با مناسبتها رو کناربذاریم وبرایکبار هم که شده مثل آدم بشینیم ببینیم کجای کاریم وچه خبره وامروز چه خبر بوده وچطورمیتونیم حق امروز رودرست ادا کنیم تادیگرون سوء استفاده نکنند...

پس شما هم بچه های خوبی باشید.شب زود بخوابید. مسواک یادتون نره. از دیوارسفارت مردم  هم بالانرید...

به این لینک هم سری بزنید که خالی از لطف نیست.